İSA SADIQOV “RUS PROYEKTİ” HAQQINDA

isa sadiqov

Milli Şuranın yaranması, ilkin müzakirələr və onların detalları…

Elə bugünlərdə mənə bəlli oldu ki, iki aya yaxın müddət ərzində “təcrid” olunmağım dostları ciddi narahat edibmiş. Bir sıra şayiələr də yayılıb və mən, əlbəttə, bu şayiələri dostların narahatlığının nəticəsi kimi qəbul etdim. Mənim haradasa, həbs edildiyim, Azərbaycan müxalifətindən üz döndərdiyim, hətta öldürüldüyüm… barədə xəbərlər dolaşırmış…
Bütün dostlara “Azadlıq” vasitəsilə salamlarımı çatdırıram. Yaxşı ki, biz insan olaraq hansısa ideyaların, məsləyin daşıyıcılarıyıq və bu, bizə çoxlu sayda dostlar, məsləkdaşlar qazandırır. Nə qədər ki, həyatdayıq, bu ideyaların həmin məsləkdaşlarla birlikdə həyati təsdiqi uğrunda çalışmalıyıq. Başqa yol yoxdur.
Son günlər Milli Şura ətrafında debatlar, onun taleyi, gələcəyilə bağlı müzakirələr məni ciddi narahat edir. Bu gün “Azadlıq”da bölüşdüyüm fikirlər çoxları üçün yenilik və gəzlənilməz ola bilər, amma bunlar tər-təmiz həqiqətlərdir. Mən bu olaylar haqıqnda məhz indi hökmən yazmalıyam. Bu təmiz, səmimi niyyətlərin 20 ildir ki, birgə taleyi yaşamalı olduğumuz dostlar tərəfindən yanlış anlaşılmasına və ya yanlış təqdim edilməsinə razı ola bilmərəm.
Mən demək istəmirəm ki, çox böyük işlər görmüşəm. Sadəcə, imkanım daxilində olan işləri görməyi çalışmışam. Indi isə bizim əsas işimiz ölkədə sözün həqiqi mənasında köklü dəyişikliklərin baş verməsi uğrunda mübarizə aparan, Azərbaycandakı avtoritar və kriminal rejimdən yaxa qurtarmaq naminə fədakarlıq edən dostlarla birlikdə olmaq və fəaliyyətimizi əlaqələndirməkdən ibarət olmalıdır.

Qoy, o dost özü öz adını çəksin…

Məsələ burasındadır ki, mən və Azərbaycanda çoxlarının yaxından tanıdığı, hörmət etdiyi çox yaxın bir dostum indi bəzilərinin “Rus variantı” adlandırdığı Milli Şuranın yaranması üçün əlimizdən gələnləri etdik, davamlı olaraq hörmətli Rüstəm Ibrahimbəyovla əlaqələr saxladıq, bu söhbətlərin episentrində olduq. Mən həmin dostumun adını çəkmək istəmirəm və hesab edirəm ki, lazım bilsə, bunu o özü edər. Indi yaranmış situasiyada mən Rüstəm Ibrahimbəyova zəng edib baş verənlərə görə ondan üzr istəməyə cəsarət etmirəm. Məsələ burasındadır ki, məhz mən və mənim həmin dostum Rüstəm Ibrahimbəyovla uzun-uzadı söhbətlər aparıb, onu Milli Şuranın yaranmasında və ona rəhbərlik etməkdə tərəddüd etməməyə inandırdıqdan sonra bütün partiya liderlərilə bir-bir təmasa keçdik. Rüstəm Ibrahimbəyov bizim bu danışıqları aparmağımıza razılıq verdikdən sonra Bakıdakı dostumuz bütün partiya liderlərilə ayrı-ayrılıqda söhbət edərək, onların rəyini öyrəndi, onların hamısı bir-bir bu təklifə müsbət yanaşdıqlarını bildirdilər.

Rüstəm İbrahimbəyov amili

Buradaca qeyd edirəm ki, Rüstəm Ibrahimbəyov kimi iri ranqlı bir adamın ölkə müxalifətinin mövqeyini bölüşməsi, siyasi hakimiyyətə müxalif mövqeyə keçməsi sıradan bir hadisə deyildi. Bunu dəyərləndirmək lazım idi. Bir anlıq təsəvvür edin: Azərbaycanın Rüstəm Ibrahimbəyov kimi neçə nəfər təmsilçisi var… Və təkcə köhnə SSRI məkanında deyil, bütün dünyada!.. Məgər biz həmişə fəxr etməmişikmi ki, bizim millətin də bu cür təmsilçiləri var, azərbaycanlıları təkcə kimlərsə bazarlarda, piştaxta arxasında deyil, dünya mədəniyyətində təmsil edir?!
Məhz belə bir adam Azərbaycandakı avtoritar rejimə qarşı baş qaldırıb, avtoritarizmin illərdir ki, törətdiyi cinayətlərə qarşı səsini ucaldıb. Son 20 ildə bu kalibrli neçə nəfər öz prinsipal mövqeyini ortaya qoyub, xalqın ürəyindən keçənləri şüar olaraq səsləndirib, rejimin əleyhinə açıq və cəsarətli çıxışlar edib?
O, ictimai həyatda zühur edən kimi, diqqət mərkəzinə düşdü. Onun adı və fəaliyyəti mübarizəyə yeni impuls verdi. Cəmiyyətdə birdəfəlik olaraq parçalanmış kimi görünən qüvvələrin, siyasi partiyaların, ictimai hərəkatların birləşdirilməsi imkanı yarandı. Aydın oldu ki, bütün bunlara Rüstəm Ibrahimbəyov faktorunun təsirilə nail olmaq mümkündür.
Hakimiyyət də özü üçün yaranmış bu təhlükəni, məhz belə qiymətləndirirdi. Elə buna görə də dünya mədəniyyətinin sevimli isimlərindən olan bir adama qarşı iyrənc əks-təbliğata start verdilər. Milli Şuranın yaranması, bütün siyasi partiyaların birləşməsi, EL hərəkatının təsis edilməsi ideyası Rüstəm Ibrahimbəyova məxsus idi. Açıq-aşkar görünürdü ki, ölkədə nəhəng bir ictimai-siyasi blok yaranır, uzun illər ərzində parçalanmış cəmiyyətdə bir ümid işığı yanır. Və Rüstəm bəy bu prosesdə birinci, başçı, rəhbər olmaq iddiaları ilə heç zaman çıxış etmirdi. Onun bütün təklifləri və ideyaları müzakirə olunurdu, amma “daş yerindən tərpənmir”, zaman isə gedirdi. Azərbaycanda birləşmənin praktik olaraq gerçəkləşməsi üçün təşəbbüslər cavabsız qalır, prezidentliyə namizədlərin və iddialıların sayı yağışdan sonra göbələklər kimi çoxalmaqda idi. Cəmiyyətdə aşkar ümidsizlik hökm sürürdü. Ölkə, sanki prezident seçkiləri qarşısında olduğunun fərqində deyildi və əslində, hakimiyət də elə bunu istəyirdi ki, geniş və dərin ictimai pessimizm şəraitində prezident seçkiləri keçirib, öz saxta qələbəsini həm bütün dünyada, həm də Azərbaycanda təntənə ilə qeyd edə bilsin. Amma çoxları dərk edirdi ki, bu situasiyanı yalnız Rüstəm Ibrahimbəyov faktoru dəyişə bilər. Zaman da çox qıt idi, seçkilərə çox az vaxt qalırdı…

Milli Şura yox ikən nə vardı?

Təbii ki, biz də bu durumu ürək ağrısı ilə müşahidə edirdik. Adını çəkmədiyim həmin dostumla bu situasiyanı uzun-uzadı müzakirə edir və anlayırdıq ki, Rüstəm Ibrahimbəyovun fəal müdaxiləsinə nail olmaq zəruridir. Təbii, müzakirələrimizin nəticəsi də bu idi ki, Milli Şura yaranmalı, Ibrahimbəyov ona rəhbərlik etməlidir. Əks təqdirdə, namizədliyi irəli sürülən və ya sürüləcək insanlar geniş ictimaiyyətin deyil, ən yaxşı halda, yalnız öz partiyalarının dəstəyini qazana bilərlər. Təəssüf ki, vəziyyət bundan ibarət idi. Buna görə də biz qərara gəldik ki, yubanmadan Rüstəm Ibrahimbəyovla görüşüb bu məsələləri müzakirə edək.
Əlbəttə, biz sadəlövh adamlar deyilik və hesab etmirdik ki, Əliyev rejimi Azərbaycanda hətta hansısa ictimai təzyiqlər hesabına azad, demokratik seçkilər keçirməyə cəsarət edə bilər. 1993-cü ildən indiyə qədər buna kimsə inanmır və ümid etmir. O zamandan etibarən kimsə inanmır ki, Azərbaycanda nəinki prezident, hətta parlament və bələdiyyələr də nisbi də olsa, demokratik seçkilər yolu ilə seçilə bilər. Bütün bu fəaliyyətlərin nəticəsi sadəcə, ictimai pessimizmə meydan verməmək, azadlıq və demokratiya uğrunda mübarizənin səngiməsinin qarşısını almaq, cəmiyyətin ölmüş ümidlər qəbiristanlığına çevrilməsinə mane olmaq olmalı idi. Bu, xaos demək olardı.

Oslo-Moskva-Bakı

Razılaşdıq ki, Rüstəm Ibrahimbəyovla görüşmək üçün mən Moskvaya gedim. O isə Bakıda qaldı. Rüstəm bəyin razılığını alan kimi isə o, Bakıda fəaliyyətə bşalayacaqdı. Rüstəm bəyə zəng etdim, görüşün vaxtını müəyyən etdik və mən Moskvaya getdim. Bu prosesin uzun çəkəcəyini anlayaraq, işdən də çıxdım.
Bəlkə də mən bu proseslər haqqında heç zaman yazmamalı idim. Amma bir sıra “patriotların” Milli Şura ideyasını “rus proyekti” adlandırmasına heç cür dözə bilməzdim və proseslərin necə baş verdiyinə aydınlıq gəlməlidir ki, kimsənin yalan ittihamlarına yer qalmasın.
Rüstəm bəylə bir neçə dəfə görüşdük. Ilk görüşlərdə o, Milli Şuranın yaranması üçün əlindən gələni edəcəyini bildirsə də, bu quruma rəhbərlik etmək təklifini qətiyyətlə yaxına buraxmırdı, Azərbaycanda bu missiyanı daşıya biləcək insanların az olmadığını bildirirdi. Əlbəttə, o, həm də əla anlayırdı ki, söhbət hansı məsuliyyətdən, hansı bir rejimlə nəyin mübarizəsini aparmaqdan gedir və burada hansı çətinliklər var. Mən Azərbaycanda uzun illərdir mübarizə aparan liderlərə güvənirdim. Əmin idim ki, onlar ölkənin gələcəyi naminə birləşə biləcəklər. Üstəlik, onların hamısının bu kampaniyada heç bir iddiası və birincilik kimi inadkarlığı olmayan Rüstəm Ibrahimbəyovun rəhbərliyini qəbul edəcəklərinə şübhə etmirdim. Təkrar edirəm, Rüstəm bəy çox inadkarlıqla Milli Şura rəhbərliyinə və prezidentliyə namizədliyə razılıq vermirdi, əsaslandırırdı ki, kimsənin yolunun üzərində dayanmaq istəmir. Mən onu anlayır, onun hansı dəyərlərlə nəfəs aldığını müşahidə edir və onunla fəxr edirdim. Eyni zamanda, başqa yol da yox idi. Onu da anlayırdım ki, Milli Şuranın lideri hökmən Rüstəm Ibrahimbəyov olmalı və cəmiyyətdəki bütün qüvvələri birləşdirməyi bacarmalıdır. Mən onu inandırdım ki, əgər o, Milli Şuraya rəhbərlik etməyə razılıq versə, sabahdan etibarən Bakıda hər ikimizin yaxşı tanıdığımız dostumuz aparıcı partiya liderlərilə danışıqlara başlayacaq. Rüstəm bəyə kimlərlə danışıqlar apara biləcəyimizi də dedim.
Qeyd edim ki, mənim Rüstəm bəylə bu söhbətlərim barədə Bakıda heç bir partiya lideri məlumatlı deyildi. Plana görə, onların hamısı danışıqların gedişi zamanı məlumatlandırılmalı idilər. Rüstəm bəylə söhbətimiz zamanı Bakıda danışıqlar aparılacaq adamların təxmini siyahısını da razılaşdırdıq. Bunlar Əli Kərimli, Isa Qəmbər, Eldar Namazov, Sülhəddin Əkbər, Lalə Şövkət, Mirmahmud Mirəlioğlu və başqaları, eləcə də tanınmış ictimai xadimlər və ziyalılar olmalı idilər. Nəhayət, Rüstəm bəylə razılaşdıq. Razılaşdıq ki, bu, sadəcə bir təklifdir və əgər Bakıdakı liderlər bu təklifə razılıq verməsələr, o zaman bunu açıqlamağa da ehtiyac yoxdur, hər kəs özünün məsləhət bildiyi yolla gedər. Ola bilər ki, məndən əvvəl də kimlərsə Rüstəm bəylə bu mövzuda söhbətlər aparıb. Amma Milli Şuranın yaranmasının məhz bu variantı – Rüstəm bəyin Milli Şura sədri və prezidentliyə vahid namizəd olması məsələləri bizim görüşümüz zamanı razılaşdırılıb. Rüstəm bəy razılıq verdikdən sonra Bakıdakı dostumuza zəng etdi və onun adından danışıqlara başlamağa razılıq verdiyini bildirdi. Bakıda bu görüşlər aprelin 14-dən etibarən başladı…

Məni də “rus proyekti” elan edə bilərsiniz

Isa Qəmbərlə Türkiyədəki söhbətlər…

Bizim dostumuz Bakıda görüşlərə başladı və bu görüşlərin, demək olar ki, hamısı uğurla keçdi. Söhbət tərəflərinin hamısı Rüstəm bəyin Milli Şura sədri olmasını, prezidentliyə vahid namizəd kimi müəyyən edilməsini qəbul etdi. Təbii, bundan sonrası siyasi liderlərin həll edəcəyi məsələlər idi. Rüstəm bəy də, biz də bilirdik ki, məhz onlar Azərbaycanın siyasi həyatındakı sualtı qayalıqlara daha yaxşı bələddilər.

Etiraf edirəm ki, prosesdə iştirak edən bu adamların heç biri, o cümlədən mən də danışıqların bu qədər uğurlu və anlaşıqlı keçəcəyini gözləmirdik. Eyni zamanda, onu da məmnuniyyətlə izləyirdik ki, cəmiyyət bu yeni xəbərləri necə sevinclə, ruh yüksəkliyilə qarşılayır. Əlbəttə, bəzi ötəri fikir ayrılıqları da vardı. Izah etmək lazım gəlirdi ki, nə üçün məhz Rüstəm Ibrahimbəyov. Bu suallar təbii idi və onlar əsasən Müsavat partiyasından olan funksionerlər tərəfindən irəli sürülürdü. Biz də öz tərəfimizdən hadisələrin məhz bu istiqamətdə inkişafı və Rüstəm bəyin namizədliyilə bağlı suallara aydınlıq gətirməyə çalışırdıq.
Bu ərəfədə mən eşitdim ki, Isa Qəmbər Türkiyəyə gedir və mən də ora gedib onunla danışmağı zəruri hesab etdim. Biz bu variantın meydana çıxma şəraitini ətraflı müzakirə etdik və şəxsən mən Isa Qəmbərlə söhbətlərin nəticəsindən razı qaldım. Hesab etdim ki, bütün suallar öz cavabını tapıb və problemlər geridə qalıb. Yalnız bir məsələ qalırdı – yaxın günlərdə Milli Şuranın yaradılması elan edilir, Rüstəm bəyin sədrliyi, eləcə də prezidentliyə namizədliyi təsdiqlənir.

Milli Şuranın elan edilməsi niyə iki ay yubadıldı?

Amma çox təəssüf ki, bütün bu müzakirələrdən sonra da tərəflərin bəzilərindən hansısa “rus variantı”, “Moskvanın əli” və buna bənzər mülahizələr səslənməyə başladı. Bu yanlış mülahizələri oxumaq ağır idi. Axı bütün bu suallara cavab axtaranlar o cavabları öz liderlərindən rahatca ala bilərdilər…
Görünür, bu anlaşılmazlıqlar mənə, eləcə də bizim hamımıza aydın olmayan hansısa mülahizələr üzündən baş verirdi. Nəticədə Milli Şuranın elan edilməsi, təqribən iki ay yubandı. Hərçənd, ortalıqda kiməsə aydın olmayan hər hansı məsələnin olduğu görünmürdü, bütün liderlər və partiyalardan olan həlledici simalar, eləcə də partiyalardan kənarda ehtimal edilən təsisçilər prosesə təkan verilməsinin tərəfdarı olduqlarını bəyan edirdilər.
Milli Şuranın Rusiya proyekti olduğu barədə ittihamların Prezident Administrasiyasından qaynaqlanan əks-təbliğatın müddəaları ilə üst-üstə düşdüyünü sezməmək mümkün deyildi. Və açığı, şəxsən mənə heç cür çatmırdı ki, Müsavat partiyasından olan bəzi funksionerlərin Rüstəm bəyə qarşı bu qəddar münasibətinin səbəbi nə idi. YAP başqa məsələ, mən onları anlayırdım və indi də anlayıram.

Niyə bu qədər partiya “rus təhlükəsini” görmür, qiymətləndirmir?

Mən başa düşə bilmirdim, necə olur ki, ölkədəki bütün partiyalar, bu prosesə qoşulan ziyalılar Milli Şura ideyasında Rusiya təhlükəsini görmürlər, yalnız bir partiyanın funksionerləri bu təhlükəni görür və həyəcan təbili çalırlar? Axı bir çox partiyalar, təşkilatlar, insanlar var ki, onların anti-xalq olduğunu heç kim iddia edə bilməz! Axı Milli Şurada Müsavat partiyasından başqa partiyalar da təmsil olunurlar və nə üçün onlar belə bir təhlükəni görüb dəyərləndirə bilmirlər?

Kimdir o “real siyasi qüvvə”?

Əlbəttə, Azərbaycandakı “real siyasi qüvvə” haqqında mülahizələri tez-tez eşitməli oluruq. Amma bir reallıq da var ki, bu “real siyasi qüvvələr”in heç biri 20 ildir davam edən Əliyev rejiminə qalib gələ bilmir. Bütün seçkilər seçki şəraiti olmadan keçirilir. Diktatura barmağını tuşladığı istənilən adamı girov götürüb həbsxanaya ata bilir. Deməli, əlahiddə olaraq, “real siyasi qüvvə” elan ediləsi bir güc ortalıqda yoxdur. Deməli, bütün siyasi qüvvələrin bir məxrəcdə birləşdirilməsi və bu diktaturaya qarşı gerçək blok yaradılması zəruridir.

İlham Əliyevi “rus proyekti” elan edə bilərsinizmi?

Ola bilsin, bir çoxları baş verənləri sadəcə, müşahidə etməyi özünə rəva görür. Amma mən bunu edə bilmirəm. Mən eyni zamanda, ona da dözə bilmərəm ki, Azərbaycanın tanınmış övladı, sayqılı Rüstəm Ibrahimbəyov haqqında sağdan-soldan kimlərsə ağlına gələni yazsın və ya danışsın. Üstəlik, elə bir situasiyanın üzərindən ki, onun Milli Şuraya sədrliyi ilə bağlı müzakirələrdə fəal iştirak etmişəm və onu bu proyektə razılaşdırmışam. Bəlkə həmin adamlar məni də “rus proyekti” hesab edəcəklər? Nə Rüstəm Ibrahimbəyov, nə də mən, nə mənim bu danışıqlarda iştirak edən dostlarımın hər hansı biri Azərbaycanın maraq və mənafelərindən kənarda bir layihə tanımırıq. Hamımız Məhəmməd Əmin Rəsulzadə, Əbülfəz Elçibəy ideyalarına bağlı insanlarıq və bu ideyalardan bizi kimsə, nəsə sapdıra bilməz. Əgər Rüstəm Ibrahimbəyov Rusiyanın adamıdırsa, o halda buyurun, məni də “rus proyekti” hesab edin! Eləcə də, buyurun, Rusiyada yaşayan milyonlarla azərbaycanlını da “Rusiya proyekti” elan edin.
Ən gülməlisi budur ki, ailəsinin yarısı Rusiyada yaşayan, orada hansısa proyektləri həyata keçirən oğul Əliyevi “rus proyekti” adlandırmağa cəsarət etməyənlər barmaqlarını Rüstəm Ibrahimbəyova tuşlayırlar. Məhz rus KQB-sində öyrəndiklərini Azərbaycanın idarə olunmasına tətbiq edən ata Əliyevi “rus layihəsi” adlandırmaqdan qorxanlar Ibrahimbəyovu hədəf seçməklə “cəsarət” nümayiş etdirirlər.

Milli Şura kimə mane olur?

Milli Şura kimə mane olur ki? Cəmiyyətin bütün mübarizə potensialını birləşdirmək və avtoritarizmin cinayətlərinə son qoymaq üçün bundan daha yaxşı olan hansı modeli düşünmək mümkündür ki? Şəxsən mənim qənaətlərim bundan ibarətdir ki, Milli Şura yalnız indiki rejimə mane olur və onun üçün təhlükəlidir. Amma təəssüf ki, yalnız belə deyilmiş. Kim hesab edirdi ki, Milli Şura yaranıb seçkiyə gedəcək və dərhal da bütün problemləri həll edəcək? Belə bir illüziya kimdə vardı? Kimə aydın deyildi ki, Milli Şura məhz seçkidən sonrakı mübarizə mərhələsi üçün yaradılır? Ortalıqda bu qədər aydın həqiqətlər var ikən Milli Şuranı tez-tələsik dağıtmaq cəhdlərinin iqtidar mətbəxindən qidalandığını güman etməmək üçün mənim əlimdə heç bir arqument yoxdur. Prosesi izləmək belə, çox ağırdır. Bir qrup adam Milli Şura ətrafında xoşagəlməz dedi-qodu yaratmaqla insanların oradan uzaqlaşmasına çalışırlar.

Bizim böyük potensialımız var!

Mən Azərbaycan Xalq Cəbhəsinin lideri Əli Kərimlinin, Klassik Azərbaycan xalq Cəbhəsi Partiyasının rəhbəri Mirmahmud Mirəlioğlunun və bir çox başqa siyasilərin, ictimai xadimlərin Milli Şuranın möhkəmlənməsi istiqamətindəki səylərini məmnuniyyətlə qeyd edirəm. Mən bir daha bu liderlərə müraciət edirəm. Əlbəttə, əgər bu müraciət onlar üçün nəsə deməkdirsə, xahiş edirəm, Milli Şuranın qorunması, möhkəmləndirilməsi üçün əlinizdən gələni əsirgəməyin! Oradan kim getmək istəyirsə, getsin və daha tez getsin! Inanıram ki, bu, Milli Şuranın daha da genişlənməsinə və güclənməsinə mane olmayacaq. Inanıram ki, Əli Kərimli müxalifətin səylərinin və imkanlarının birləşdirilməsi, onun daha da güclənməsi üçün indiyə qədər göstərdiyi misilsiz xidmətləri heç bir tərəddüd etmədən davam etdirəcək.
Mən Rüstəm bəyə müraciət edirəm! Siz bu zamana qədər çox işlər görmürsünüz və daha da çox işlər görə bilərsiniz! Siz bu qurumda fəaliyyətinizi davam etdirməlisiniz! Bu, sizin millət qarşısında borcunuzdur!
Cəmil bəy Həsənli Azərbaycanda demokratiya uğrunda mübarizə prosesinin qazandığı ən mühüm uğurlardan biridir. Mən qürur duyuram ki, Azərbaycan cəmiyyətinin azadlıq uğrunda mübarizəsində belə bir müdrik siyasi xadim var.
Şübhə etmirəm ki, böyük siyasi potensial toplamağa imkan tapmış Milli Şura ölkədə demokratiya və insan azadlıqları uğrunda mübarizənin avanqard qüvvəsi və ideyası olaraq qələbə əldə edəcək. Bu böyük siyasi missiyanı ləkələmək istəyənlərin mövcudluğu onun fəaliyyətinə xələl gətirə bilməyəcək!

~ tərəfindən Patriot 02/01/2014.

Rica olunur şərh yazarkən təhqirə yol verməyin

Sistemə daxil olmaq üçün məlumatlarınızı daxil edin və ya ikonlardan birinə tıklayın:

WordPress.com Loqosu

WordPress.com hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Twitter rəsmi

Twitter hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Facebook fotosu

Facebook hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Google+ foto

Google+ hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

%s qoşulma